Να έχης την διάθεση να αρχίσης.

Άγιος Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης-Γέροντα, γιατί έχω αμέλεια;
-Α-μέλεια; Γιατί σου λείπει το …μέλι! Δεν έχει, φαίνεται, γλυκαθή από τα πνευματικά.
-Γέροντα, μετά από μιά περίοδο αμελείας, βοηθάει να ξεκινήσω σιγά-σιγά; Την μια μέρα να κάνω ένα κοσμποσχοίνι, την άλλη δύο κ.λ.π.;
-Να έχης την διάθεση να αρχίσης και να βιάσης λίγο τον εαυτό σου, για να βάλης μια αρχή. Ακόμη και κουρασμένος αν είναι κανείς, αν βιάση λίγο τον εαυτό του, περνάει η κούραση και νιώθει καλά. Αυτή η μικρή προσπάθεια που κάνει, έχει μεγάλη σημασία, γιατί ο Θεός την διάθεση θέλει για να επέμβη• και αυτό είναι που θα μας σώση, η θεία επέμβαση.
-Γέροντα, ακόμη και όταν έχω χρόνο, δεν έχω διάθεση να κάνω πνευματικά.
-‘Ε, συμβαίνει καμμιά φορά αυτή η ανορεξία, αλλά χρειάζεται λίγη βία. Όταν κανείς είναι αδιάθετος, συνήθως δεν έχει όρεξη για φαγητό, αλλά βιάζει τον εαυτό του και τρώει. Έχει-δεν έχει όρεξη, τρώει κάτι ελαφρό στην αρχή, γιατί δεν σηκώνει το στομάχι του, και έρχεται σιγά-σιγά η όρεξη. Αν δεν φάη, πως θα στυλωθή; Έτσι κι εσύ, δεν πρέπει να αφήσης τον εαυτό σου ρέμπελο, γιατί θα καταστραφή. Να του δώσης ελαφρά πνευματική τροφή, ώστε σιγά-σιγά να συνέλθη. Να κάνης μια προσπάθεια λίγο-λίγο, για να αρχίσης.
-Πράγματι, Γέροντα, η δυσκολία μου είναι να αρχίσω να κάνω πνευματικά.
-Ναι, γιατί τα λάδια σου είναι παγωμένα. Να κάνης λίγες μετάνοιες, λίγη μελέτη, λίγο κομποσχοίνι, για να ζεσταθή η καρδιά. Να λες: «Θα κάνω μόνον πέντε μετάνοιες». Αν πάρη μπρος η μηχανή, μετά δεν Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μητρ.Λεμεσού κ.κ. Αθανασίος:”Προγαμιαίες σχέσεις”.

π.Ανδρέας Κονάνος:”Δεν είναι κακό να τσακωνόμαστε και λίγο.”

Η Χαρά του Έρωτα – Αρχονταρίκι – π.Βαρνάβας Γιάγκου.

Αδημοσίευτες εμπειρίες με τον Άγιο Γέροντα Παΐσιο.

Άγιος Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης(Δημοσιεύουμε το κείμενο όπως το λάβαμε από τον συγγραφέα)
Έχοντας γνωρίσει και συναναστραφεί, όσο μου ήταν δυνατό, τον Γέροντα Παΐσιο κατά τα τέσσερα τελευταία  χρόνια της επίγειας ζωής του, το καλοκαίρι εκείνο του 1994, πληροφορήθηκα αρκετές μέρες μετά την 12η Ιουλίου για τον θάνατο του, αφού άλλωστε ο ίδιος είχε αφήσει οδηγίες να μην ανακοινωθεί τίποτα για τουλάχιστον τέσσερις μέρες.
Ήταν γεγονός ότι από το πρώτο λεπτό της αλησμόνητης και πρωτόγνωρης συνάντησης μου μαζί του το 1990, είχα αγκιστρωθεί πνευματικά επάνω του (όπως και αμέτρητοι άλλοι) διότι βρήκα ακριβώς αυτό που έψαχνα εναγωνίως, συνειδητά και ασυνείδητα, σύμφωνα με το «έρχου και ίδε» που μου απηύθυνε από την εφηβεία μου, με τον τρόπο του το Περιβόλι της Παναγίας.  Έκτοτε, βίωσα πριν και μετά το θάνατο του Οσίου Αυτού, πολλά αξιοθαύμαστα γεγονότα που με ανάθρεψαν εξ αρχής και έκτοτε με συντηρούν. Γράφω ανώνυμα εδώ, ώστε να αποτρέψω τον αναγνώστη από τον οποιοδήποτε λογισμό ότι γράφονται αυτά για να περιαυτολογήσω ή να αυτοπροβληθώ και έτσι να εξανεμιστεί το όφελος όλων.

 

Είχα γυρίσει από την Αγγλία, αρχές Ιουλίου του 1994, όπου σπούδαζα τότε, και ετοιμαζόμουν με τους κοντινούς μου φίλους να προγραμματίσουμε την καθιερωμένη επίσκεψη μας στον Άθωνα. Απ’ τη στιγμή που έμαθα ότι ο Γέροντας δε θα ήταν, πλέον, ποτέ πια εκεί, για πολλές μέρες είχα έντονα το αναπόφευκτο συναίσθημα του δυσαναπλήρωτου κενού που αφήνει ένας τέτοιος άνθρωπος όταν φεύγει από τον κόσμο. Βασανιζόμουν, μάλιστα, με το ερώτημα «και τώρα τι, και τώρα ποιος;» -ευτυχώς μου απαντήθηκε αργότερα με θαυμαστό τρόπο. Σκεπτόμουν, ότι έπρεπε οπωσδήποτε να βρω κάποιον σαν κι εκείνον, για να έχω μία αυθεντική πνευματική αναφορά και ένα ζωντανό πρότυπο έμπνευσης, αλλά γνωρίζοντας ότι σαν τον Γέροντα Παΐσιο θα περάσει σίγουρα πολύς καιρός για να βρεθεί παρόμοιος άνθρωπος (ο οποίος θα έχει καταφέρει να δέχεται τη Χάρη μέσα του σε τέτοιο βαθμό) επικρατούσε μέσα μου μία χαρμολύπη, η οποία όμως έτεινε να μεταβληθεί με έναν λεπτό τρόπο σε απελπισία…
Στο αποκορύφωμα αυτής της διάθεσης, μία από εκείνες τις μέρες επέστρεφα από τη δουλειά μου στον Πειραιά. Οδηγώντας στην αρχή της οδού Πειραιώς, στο πρώτο φανάρι σταμάτησα και είδα να πλησιάζει προς το παράθυρο μου, ένας νέος, μέτριος στο ανάστημα θα έλεγα, αδύνατος, με πυκνά μαύρα, ελαφρώς σγουρά μαλλιά και λεπτό μουστάκι. Θύμιζε να έχει ένα στυλ από παλαιότερες εποχές. Προς στιγμήν, θεώρησα ότι ήταν κάποιος που συχνάζει στα φανάρια και είτε θα πουλάει, είτε θα ζητάει λεφτά, καθαρίζοντας τζάμια ή όχι. Ο συγκεκριμένος, πλησιάζοντας όλο και πιο πολύ και προσποιούμενος ότι θέλει κάτι να μου δώσει ή να μου πουλήσει, με επηρέασε ώστε να κατεβάσω το παράθυρο μου, οπότε και πρόσεξα από πιο κοντά ότι είχε μία οικεία φυσιογνωμία, ασυνήθιστα χαρμόσυνη έκφραση και εξέπεμπε μία απρόσμενη αισιοδοξία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο του γέροντα Σωφρόνιου με τον γέροντα Εφραίμ.

Γέρων Σωφρόνιος - Γέρων Εφραίμ«Αθωνικοί διάλογοι στην Αγγλία», αυτόν τον παράδοξο τίτλο θα μπορούσε να φέρει αυτό το μοναδικό ηχητικό ντοκουμέντο που προσφέρει στο κοινό της η Πεμπτουσία.

Από τη μία πλευρά η αγιασμένη μορφή του σχεδόν αιωνόβιου τότε Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ. Από την άλλη ο Αρχιμανδρίτης Εφραίμ, σχετικά νέος ηγούμενος ενός από τα μεγαλύτερα Αθωνικά Μοναστήρια.

Ο Γέρων Σωφρόνιος έχει ως αφετηρία πνευματική την Ρωσική ορθόδοξη πνευματικότητα και ο Γέρων Εφραίμ την μακραίωνη Κυπριακή ορθόδοξη ευλάβεια. Ισχυρός δεσμός τους ωστόσο είναι όλοι εκείνοι οι πνευματικοί πόθοι που για χίλια και πλέον έτη συγκέντρωσε και εξέφρασε η μοναστική πολιτεία του Άθωνα στην οποία και οι δύο ενδιέτριψαν.

Ο πρώτος, πνευματικό τέκνο του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου, του παγκοσμίου Αγίου, αναγνωρίστηκε ως «σημείον της γενεάς» του και ανέλαβε στο τέλος της επιγείου ζωής του να διδάξει την αλήθεια του Προσώπου – Υποστάσεως στον ταλανιζόμενο σύγχρονο δυτικό άνθρωπο, ιδρύοντας κατά τρόπο θαυμαστό την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ της Αγγλίας. Ο δεύτερος πνευματικό τέκνο του Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπεδινού, αποτελεί βλαστό της πνευματικής ρίζας του Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Αγία Ευφημία, ο Γέροντας Παΐσιος και οι φόροι.

Άγιος Γέρων Παΐσιοςα) Κάθε χρόνο το βράδυ της 11ης του μηνός Ιουλίου τελείται πάνδημη αγρυπνία στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου στη Σουρωτή.
Χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας από τη Θεσσαλονίκη, διάφορα μέρη της Ελλάδος και του εξωτερικού επισκέπτονται το μοναστήρι για να προσκυνήσουν τον τάφο του Γέροντα Παϊσίου του Αγιορείτη, που κοιμήθηκε στις 12 Ιουλίου πριν από είκοσι χρόνια. Η ιδιαίτερη πνευματική σχέση που είχε ο μακάριος Γέροντας με την Αγία Ευφημία φαίνεται ότι επιβεβαιώνεται από την ημερομηνία της κοιμήσεώς του.
β) Η Αγία Ευφημία, που εορτάζεται στις 11 Ιουλίου, σύμφωνα με τον Συναξαριστή, “εκατάγετο από την Xαλκηδόνα… Aύτη λοιπόν διαβαλθείσα, πως ωμολόγει τον Xριστόν, ετιμωρήθη με τροχούς και με φωτίαν, ομοίως και με μηχανάς και τρόπους άλλων βασάνων. Ύστερον δε εδόθη εις τα θηρία διά να την φάγουν, έμεινεν όμως από αυτά αβλαβής. Eίτα δαγκαθείσα ολίγον από μίαν αρκούδαν, και προσευχηθείσα, παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού μέσα εις το θέατρον”.
γ) Ο Γέροντας Παΐσιος είχε την ευλογία να τον επισκεφθεί η Αγία Ευφημία στο κελί του. Κι όπως μαρτυρεί ο ίδιος, έπειτα απ’ αυτό το γεγονός για τρεις μέρες ήταν εκστατικός. Σκιρτούσε και συνεχώς δόξαζε τον Θεό, απέχοντας ακόμη και από την τροφή. Σε επιστολή του αναφέρει: “Σ’ όλη μου τη ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω την μεγάλη μου υποχρέωση στην Αγία Ευφημία, η οποία ενώ ήταν άγνωστή μου και χωρίς να έχει καμιά υποχρέωση, μου έκανε αυτήν τη μεγάλη τιμή…”. Εντύπωση προξένησε στον Γέροντα “πώς αυτή η μικροκαμωμένη και αδύνατη άντεξε τόσα μαρτύρια; Να πεις ήταν καμία… Μια σταλιά ήταν”, έλεγε χαρακτηριστικά.
δ) Διαβάζοντας τα παραπάνω καθώς και άλλες ρήσεις του για τους έσχατους χρόνους αλλά και την προφητική περιγραφή της κοινωνίας που έντονα προβάλλονται στις μέρες μας, δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »