Elder Paisios the Hagiorite (1924-1994) – 1.

In the summer of 1975, I was blessed with going for the first time to the Garden of the Mother of God, Mount Athos (Agion Oros). I visited various age-long monasteries; I paid my respects to many of the priceless treasures of the Holy place, that is, holy remnants of martyrs and saints of our faith as well as holy icons. I participated in the daily all-night long masses which are concluded with the Divine Service early in the morning. I sat at the simple monastery table, where everything reminds you that you eat in order to survive and fight for your salvation and you do not live in order to eat, where the reading of the devout patristic text aims at transporting the minds of the table companions to heaven. I associated with conscientious monks who, inspired by the divine love and obeying the urging of Basil the Great, “take care of thy self”, have denied the world, but not man for whom they pray unfailingly with love and “with many tears” (Act. 20:19) in their cells and the church during the sacred vigils.

Άγιος Γέρων Παίσιος ο Αγιορείτης - Elder Paisios the Athonite

Elder Paisios

During my visit, I did not succeed, despite my wish, to meet Elder Paisios who was then an ascetic at the Stavronikita cell of the Holy Cross. This came later, “when the time was mature” (Gal. 4:4). What I realized about this full-of-grace person during my first pilgrimage to Mount Athos were the characteristic words of another co-pilgrim, today an assistant professor at the Medical School of the University of Thessaloniki, who had met him and told me that “his love breaks you apart”, something I verified myself later on.

I will deal with this genuine man of God briefly, as I had the opportunity to do in the past with my dear spiritual fathers, Elder Porfyrios and Elder Iakovos Tsalikis.

On Tuesday, July 12, 1994 , the late Elder Paisios, the Hagiorite, rested in the Lord, at the Holy Cemetery of St. John the Theologian, in Souroti of Thessaloniki.

This genuine man of God, whose secular name was Arsenios Eznepides, was born to pious parents, Prodromos and Eulabia, at Farasa, Cappadocia on the 25 th of July, 1924.

Due to the extraordinary and harsh conditions, he was baptized a few days later at Farasa, on the 7 th of August, by St. Arsenios Chatziefentis and was given the name “Arsenios”.

Barely a month after his birth, he was driven along with his parents, relatives and other citizens of Farasa away from his paternal home and became a refugee.

The boat with the refugees arrived in metropolitan Greece on September 14. The Elder’s family lived for a little while first in Piraeus , then in Castro of Corfu and in a small village near Igoumenitsa prior to settling down in Konitsa in 1926.

He finished the Konitsa Elementary School and, then, he worked as a carpenter until 1945 when he was enlisted in the army. His military service, during those unlucky years of the civil war, lasted for approximately four years, until 1949, when Arsenios Eznepides, the radio operator, received his discharge Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Elder Paisios the Athonite, In english. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Η ησυχία ως τρόπος ευρέσεως της πνευματικής καρδιάς.

Ο Αρχ. Ζαχαρίας της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, αναφέρεται στο θέμα της ησυχίας και την σημασία της για την εύρεση της πνευματικής καρδιάς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

On Humility and the Humble Outlook – 1.

Elder Joseph of Vatopaidi

The title of this speech in Greek is ‘Περί ταπεινώσεως και ταπεινοφροσύνης’. An Elder has explained the difference as being that ‘ταπεινοφροσύνη’ is an attitude of mind (hence ‘humble outlook’), while ‘ταπείνωσις’ (‘humility’) is from the heart. In practice, however, the terms are often used interchangeably.

Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός - Elder Joseph of VatopaidiWithout question, the Scriptures as a whole, as well as Patristic philosophy, are ‘seasoned with salt’, as it were, garlanded with the good mother of the virtues, the humble outlook. This is particularly noticeable at the points related to the behavior and comportment of people living by the direct instructions to reach their destination and striving to put these into practice through repentance.

In another homily, we referred to obedience as a virtue. Now we’re obliged to describe humility as an attribute, the character and form of the soul and of the personality.

If duty is an inviolable rule of life for rational beings, how much superior to it must be the personal attributes, the form and the character? And if, again, humility were only a human skill and achievement, which adorns and perfects rational beings, without it also being divine, human boldness would be able to describe it. But from the moment that it was revealed to us that it reaches as far as the Incarnate Word of God Himself, humility became something beyond that which human thought can conceive, and which can be understood only with admiration and astonishment. He Himself says: ‘Learn from my example, for I am meek and humble in heart’.

In order to confirm what I’m saying, let me quote a description of the humble outlook from one of the greatest luminaries, a real philosopher of grace and of the Holy Spirit, Saint Isaac the Syrian, who continued the authenticity of the Fathers. It’s from his 20th discourse, from the 1770 Leipzig edition: ‘I would like to open my mouth, brethren and Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Elder Joseph of Vatopaidi, In english. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Η ευλάβεια της προσφυγικής οικογένειας του Γέρ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου.

Η μελέτη του π. Χαρίλαου Παπαγεωργίου για τον Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη, εξετάζει σήμερα (προηγούμενη ανάρτηση:http://www. pemptousia.gr/?p=75300) τις ευσεβείς οικογενειακές καταβολές του Γέροντα. 





Α. Οικογενειακές καταβολές. Η “προσφυγική ” ευλάβεια  και πνευματικότητα.

Σε  περιπτώσεις  μεγάλων  πνευματικών  μορφών  επιβάλλεται  μια ενδελεχής  ενασχόληση   με  τις  οικογενειακές  καταβολές ,  οι  οποίες   συνδιαμορφώνουν  καταλυτικά  μία  προσωπικότητα ,  όπως  αυτή  του  γέροντος  Αιμιλιανού.  Πρόκειται είτε για  αυτοβιογραφικές    υπομνήσεις  του  πατρός  σε  οικεία  πρόσωπα , με  σκοπό  πάντοτε  την  πνευματική  ωφέλεια  , είτε  για  καταγραφές  στο  πλαίσιο  κατηχήσεων  και  νουθεσιών.  Σκοπός  των  λεγομένων και γραφομένων  είναι  το  να  κατανοηθεί  πως  η  νηπτική  του  ζωή  έχει  ρίζες « εξ  απαλών  ονύχων» , ώστε  στην  περίοδο  της  ωριμότητος  να  προσφέρει  τους  εύχυμους  καρπούς  του  Αγίου  Πνεύματος.

Γέρων Αιμιλιανός ΣιμωνοπετρίτηςΟι θεμελιακές  εμπειρίες  του  Γέροντος  προέρχονται  καταρχήν  από  το  στενό  οικογενειακό  του  περιβάλλον . Η  μητέρα  του,  κατοπινή  μοναχή  Αιμιλιανή , εδέχθη  τη  θαυμαστή επέμβαση  του  Αγίου Ιωάννου  του  Χρυσοστόμου  προκειμένου  να   μπορέσει  να  τεκνοποιήσει και μάλιστα  να  φέρει  στον  κόσμο  το  μικρό  Αλέξανδρο  την  ημέρα  της  μνήμης  του  Αγίου [19]. Το γεγονός  αυτό  ασφαλώς  εσφράγισε  την  πνευματική  πορεία  του  Γέροντος. Ιδιαίτερα   ευλαβούνταν   και  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μυαλό παλιάς εποχής- Γέροντα Παΐσιου Αγιορείτη ,Χαριτωμένες διδαχές.


Φωτο: 29.media.tumblr.com S A S H A Feeding the birds

— Γέροντα, πως να αποκτήσω την απλότητα;

— Να ανοίξω το κεφάλι σου και να βάλω μυαλό… παλιάς εποχής!

Να μπεις στην απλότητα του Γεροντικού, για να γνωρίσεις την πνευματική επιστήμη,

η οποία ανεβάζει και ξεκουράζει την ψυχή, και τότε Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το έλεος του Θεού είναι μεγάλο.

Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός - Γέρων Εφραίμ ΚατουνακιώτηςΤο έλεος του Θεού είναι μεγάλο. Ο γερο-Ιωσήφ μας είχε ειπεί, ότι όχι μόνο με τη Θεία Λειτουργία, αλλά και με την προσευχή μπορείς να βγάλεις ψυχή από την κόλαση.

Προσευχότανε ο Γέροντας Ιωσήφ για μια ψυχή αρκετό καιρό.

Και στο τέλος νομίζω, ότι μας είπε, είδε όραμα, που η ψυχή είπε: «Μεγάλη μου Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γέρ.Εφραίμ Βατοπαιδινός:”Η ηγιασμένη μορφή του γέροντα Γεωργίου Καψάνη”.

Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου αρχιμ. Εφραίμ μιλάει για την γνωριμία του και τις συζητήσεις του με τον Προηγούμενο της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου μακαριστό γέροντα Γεώργιο Καψάνη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »